Kościół (…) jest świadomy, że słowa Zbawiciela — „muszę głosić Królestwo Boże” — jak najprawdziwiej odnoszą się do niego. I chętnie dodaje ze św. Pawłem: „To, że głoszę Ewangelię, nie jest mi powodem do chwały. Świadomy jestem ciążącego na mnie obowiązku; biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii” (…) Obowiązek ewangelizacji należy uważać za łaskę i właściwe powołanie Kościoła; wyraża on najprawdziwszą jego właściwość. Kościół jest dla ewangelizacji (…).
Paweł VI, „Evangelii Nuntiandi”

Ewangelizacja jest głoszeniem Chrystusa jako osoby, zanoszeniem Dobrej Nowiny wszędzie tam, gdzie żyjemy, uczymy się, pracujemy. Jest pokazywaniem Jego obecności w Kościele, świadczeniem o własnym życiu z Nim, ukazywaniem szczęścia, jakie to życie niesie. Jest także – jak za św. Pawłem napisał w swojej adhortacji papież Paweł VI – obowiązkiem każdego chrześcijanina, który spotkał Jezusa Chrystusa i przyjął Go do swojego życia.

Ruch Światło – Życie wypracował w sobie świadomość ewangelizacyjną, od 1978 roku określając się „ruchem ewangelizacyjnym”. W odniesieniu do swojego charyzmatu uznał, że jest to pierwszy, niezbędny etap formacji każdego człowieka, od którego musi zacząć się droga prowadząca do życia zgodnego ze światłem Słowa Bożego. Istotne jest także to, że pierwsza ewangelizacja musi być pogłębiana. Na każdym etapie życia człowiek powinien pytać, gdzie w jego życiu znajduje się Jezus, czy naprawdę jest On jego Panem i Zbawicielem.

W kontekście Ruchu Światło – Życie ewangelizacja jest więc drogą, prowadzącą do:
• Przyjęcia Jezusa jako osobistego Pana i Zbawiciela,
• Wejścia na drogę deuterokatechumenatu,
• Włączenia się w dzieło Ruchu Światło – Życie,
• Wzbudzenia pragnienia dawania świadectwa o spotkaniu Jezusa.

W ostatnich latach wiele mówi się także o tzw. „nowej ewangelizacji”. Jej istotą jest zanoszenie Ewangelii ochrzczonym, którzy nie spotkali osobiście Jezusa lub utracili sens wiary. W kontekście nowej ewangelizacji mówi się także o nowym zapale, nowych metodach i sposobach głoszenia, nowych środkach wyrazu.